arrow_drop_up arrow_drop_down
MH17: ROUWEN, HOE DAN?! - BRIEF
1 november 2020 

MH17: ROUWEN, HOE DAN?! - BRIEF

Fragment uit mijn boek MH17: Rouwen, Hoe dan?!

DEEL 2 DE GEZICHTEN

HOOFDSTUK 3 BRIEF AAN BEN & DEWI

BRIEF AAN BEN & DEWI

Lieve Ben & Dewi,

Vandaag wil ik bewust stilstaan bij jullie. Om te beginnen wil ik zeggen dat ik supertrots op jullie ben. Trots op wie jullie waren en trots op hoe jullie in het leven stonden. Toch ontkom ik er niet aan om ook te zeggen dat ik jullie mis en dat ik veel verdriet heb om het feit dat jullie er niet meer zijn. De manier waarop jullie zijn weggenomen, weggerukt uit ons leven. Zonder gedag te kunnen zeggen, zomaar van het ene op het andere moment zijn jullie weg. Natuurlijk kunnen we het daarover hebben maar liever denk ik aan de mooie momenten die we samen hebben gehad.

Ben, 23 jaar ben je mijn kleine broertje geweest, jij bent de jongste en ik ben de oudste. 23 jaar hebben we samen gekkigheid meegemaakt. In 23 jaar tijd ben je uitgegroeid tot een lange lieve ondeugende slungel, met je hart op de goede plaats. Ondeugend, jazeker, samen met Gill en je andere neefjes was je één en al stoutigheid.

Oh oh oh, wat een belhamels waren jullie. Je kon het zo gek niet bedenken of jullie waren wel weer een nieuwe grap of nieuw kattenkwaad aan het uitbroeden. Het kon niet op.

Later met Dewi heb je je over Titi ontfermd. Jullie waren met zijn drietjes echt zwaan-kleef-aan. Altijd met zijn drietjes erop uit; een drankje doen, dan weer hiernaar toe, dan weer daarnaar toe. Als er maar plezier was, als er maar gekkigheid was. Jouw lieve lach, jouw mooie ondeugende lieve ogen, je bent mij er één hoor.

Toch had je ook je serieuze kanten, altijd bezig met je favoriete sport; voetbal. Je wilde heel graag als DJ bij FunX werken. Des te triester was het voor mij om bij dit radiostation voor het eerst te horen van de ramp. Juist bij dit radiostation waar jij je hart zo aan had verpand. Niet te geloven dit.

Ook wilde je mij graag helpen met mijn PhD onderzoek. Samen op onderzoek uit met betrekking tot de verhalen van Indische Nederlanders die uit Nederlands-Indië naar Nederland zijn gekomen, onze gezamenlijke interesse en achtergrond. We zouden naar de bibliotheek en musea gaan. Je had de wens om zoveel te ondernemen en had ook zoveel plannen.

De laatste periode kwam je steeds vaker langs om te praten over de serieuze dingen van het leven. Dewi en Titi moesten maar wachten. Uren hebben we zitten praten. Mijn hart maakte dan een grote jubel omdat ik zag dat je hierin steeds volwassener werd.

Nieuwsgierig naar ons eigen Nederlands-Indische verleden.

Nieuwsgierig hoe onze familie in elkaar steekt. Je ontwikkelde een leergierige kant waar ik in ieder geval heel trots op was. Dat vond ik zo mooi en krachtig.

Je stond ervoor open om de wereld te gaan ontdekken met een slagkracht en bevlogenheid waar menigeen iets van kan leren.

Ik weet dat je samen met Dewi altijd bij ons bent. Ik zie en voel je vaak in mijn nabijheid. Ik heb nog zoveel vragen maar ik ben tegelijkertijd ook bang voor de antwoorden. Als ik eerlijk ben, weet ik de antwoorden ook wel maar ik wil ze nog niet horen of zien. Ik wil je zeggen dat ik jullie vreselijk veel mis. Ik wil je zeggen dat alle nichtjes en neefjes jullie vreselijk veel missen.

Waren jullie nog maar in ons midden. Als je je neefjes Ché en Ziggy zou zien dan zou je stapel op hen zijn. Het zijn zulke lieve, leuke ventjes, je hart smelt gewoon.

Mijn hart huilt omdat jij en Dewi ook graag kinderen wilden.

En jullie kindje dan samen met Ché en Ziggy zou opgroeien. Zoals jij met Gill en later met Dewi en Titi erbij.

Het is leeg en kil zonder jullie. Het is alsof ik soms geen adem krijg, ik heb geen levenslust meer. Er is geen ruimte voor verdriet. De spirit is eruit en de familie is uit elkaar gespat. Als je al kon spreken van een hechte familie.

De oorlog in Nederlands-Indië met alle nasleep heeft hele diepe wonden gemaakt en littekens nagelaten. Die oorlog zit nog steeds in ons. Verankerd in onze familie, door alle generaties. Die oorlog is nog 24 uur per dag aanwezig. Er is weliswaar vrede, maar in mijn ogen is dit een schijnvrede, een vrede voor de buitenkant. Echte vrede, innerlijke vrede is er nooit geweest. Of deze ooit gaat komen durf ik niet te zeggen.

Weet dat ik zeker ook dankbaar ben, maar soms zijn er dagen dat ik zo word geconfronteerd met de pijn, met het gemis en met het verdriet, dat alles lijkt stil te staan.

Het is nog steeds zo onwerkelijk en tegelijkertijd zo voelbaar, zo aanwezig. Buitenstaanders zeggen dat het tijd kost maar dat je door moet gaan. Door met het leven. Maar dit is geen leven. Dit is overleven.

Pijn en verdriet dwarrelen om ons heen.

Zijn aan ons geketend.

Als we elkaar zien, pas dan zal ik spreken.

Achter een gordijn van licht en waarheid.

 Auteur: Onbekend

Het is overleven omdat het ‘omdenken’ nog niet is gebeurd. Van mijn verdriet een kracht maken? Hoe dan? Hoe moet ik door met leven als ik zoveel heb te dragen? Door positief te denken? Door dingen te doen? Door actief te zijn? Door net te doen alsof het niet is gebeurd? Hoe dan?!

Wanneer mensen zo praten dan denk ik: ‘je weet echt niet waar je het over hebt.’ Zij hebben geen idee hoe donker het kan zijn, hoe verloren ik mij vaak voel. Ze denken het te weten, maar voor mij zijn dat loze woorden. Dan merk ik dat mijn bloed begint te koken. Hoe kunnen ze zo denken, hoe kunnen ze zo praten? Bijna zou ik dan willen vragen of ze met me willen ruilen. Dit gun je toch niemand? Het leven is geen kwestie van zand erover en weer verder. Het is gestopt en het heeft jullie, mijn lieve broertje en schoonzus weggerukt. Om dan nog maar niet te spreken over wat er daarna allemaal is gebeurd.

De familiebreuk, het familiedrama. De familie is verscheurd.

De pijn is te groot ook omdat iedereen het op zijn eigen manier moet doen. Voor mijn gevoel zal het ook niet meer goed komen. Er is geen oplossing voor. Behalve acceptatie en er proberen het beste van te maken.

Dewi, dank je wel dat je er was voor mijn broertje en voor Titi. Dank je wel voor alles. Je was altijd zo lief, zo zorgzaam, zo attent. Het verdriet dat Titi en alle andere nichtjes en neefjes hebben doet mij zoveel pijn. Ook omdat ik hun pijn en hun verdriet niet kan wegnemen. Het enige dat ik kan doen is er voor hen zijn.

Ik moet ineens denken lieve Ben, aan onze laatste kerstmis samen. Jij had uitgebreid gekookt en echt je best gedaan. Het was zalig en ik was weer heel trots op je. Met oud & nieuw gingen jullie met zijn allen naar een feestje. Je kwam terug en vroeg: ‘Lique-je ga je ook mee?’ Ik zei: ‘Gaan jullie maar, ik ben al een oude sok.’ Daar had jij een antenne voor. Je wilde niet dat je grote zus zou worden buitengesloten en je kwam er dus speciaal voor terug, om dat te vragen. Dit was toch echt één van jouw mooie eigenschappen.

Lieve Ben, dank je wel dat je er was voor Gill & Titi.

Dank je wel voor alles. Je was altijd zo lief, zo zorgzaam, zo ondeugend, zo attent, zo ondernemend.

Al jouw nichtjes en neefjes, tantes en ooms en vrienden missen jou iedere dag.

De pijn en het verdriet kan ik met geen pen beschrijven. Ik kan alleen maar zeggen: we love you to the moon and back.

Liefs Lique-je,

29 februari 2020

VERDER LEZEN

Wil je mijn persoonlijke verhaal als nabestaande van de MH17 verder lezen? Je kunt hier het boek bestellen.

Ik deel mijn ziel in letters en hoop dat jij naar een wereld kunt kijken die voor ogen onzichtbaar is, want alleen met je hart kun je echt zien…

Liefs Lique

Over de schrijver
In het dagelijks leven is Lique een Well-being Coach & Mentor. Ze helpt je een gezonde levensstijl te leiden en je ware potentieel te ontgrendelen door in balans te komen, bewust je mindset te gebruiken en spiritueel te bloeien. Na haar opleiding Bedrijfskunde (MScBA) is zij verder gaan studeren. In haar onderzoek als PhD-candidate heeft zij geluisterd naar de verhalen van de Indische Nederlanders die na WOII zijn gerepatrieerd naar Nederland. Ook is zij auteur van 'MH17: Rouwen, Hoe Dan?!', coauteur van 'Lefwijf' en ervaringsdeskundige op het gebied van c-ptss, depressie, rouw & verlies.
Reactie plaatsen

Gebruik van cookies