arrow_drop_up arrow_drop_down
MH17: ROUWEN, HOE DAN?! - DE SHOCK, HET ONGELOOF - FAMILIE RECHERCHEURS
11 oktober 2020 

MH17: ROUWEN, HOE DAN?! - DE SHOCK, HET ONGELOOF - FAMILIE RECHERCHEURS

Fragment uit mijn boek MH17: Rouwen, Hoe dan?!

DEEL 1 VOORWOORD

HOOFDSTUK 1 17 JULI 2014

DE SHOCK, HET ONGELOOF

Ik parkeer voor de deur en loop snel richting het huis van mijn vader. Eenmaal binnen draait mijn maag om.

Een kilte slaat om mijn hart op het moment dat ik iedereen zie huilen. Ik zoek mijn vader, hij zit op een stoel in de tuin. Zijn ogen zoeken contact met mijn ogen. De wanhoop in zijn ogen is onomkeerbaar: het verdriet, de pijn, de vraagtekens, het niet weten.

Inmiddels zijn er nog meer mensen gekomen. Niemand kan ons vertellen wat er is gebeurd. Hoezo zitten zij in dat vliegtuig? Waarom kan er niemand informatie geven? Ik word er gek van. Iedereen praat door elkaar heen en niemand kan iets zinnigs zeggen. Ondanks de drukte, de onrust en de chaos word ik diep van binnen stil en leeg. Het zal toch niet echt zijn? Het is toch niet waar? Ik besluit het telefoonnummer te bellen dat op de televisie wordt gegeven. Ik sta in de wacht.

Met mijn andere hand bel ik het telefoonnummer van het ministerie van Buitenlandse zaken. Ook hier sta ik in de wacht. Met twee telefoons sta ik uren in de wacht. Ik wil niet ophangen want we willen informatie.

Maar er is geen informatie. Het duizelt mij en het wordt steeds stiller en stiller in mij. Ik kan niets doen, behalve wachten aan de telefoon op meer informatie.

Informatie die er niet blijkt te zijn. Machteloos kijk ik om mij heen en zie iedereen in shock. Het is alsof we in een twighlight-zone terecht zijn gekomen.

Het is zo onwerkelijk. Schiet toch op met die informatie, zo moeilijk kan dat toch niet zijn.

Ik kijk naar mijn vader, Ray, die verlamd op zijn stoel zit, hij is niet aanspreekbaar. Om hem op deze manier te zien is intens pijnlijk: hij is de weg kwijt, hij weet het allemaal niet meer. De angst in zijn ogen krijg ik niet meer van mijn netvlies. In een fractie van een seconde voel ik mij onzeker worden. Als ik het was geweest, zou hij dan ook zo reageren? De opmerking van mijn opa ‘de enige jongen’ maakt het er niet beter op. Had hij liever gehad dat het één van de vier meisjes was geweest?

DE FAMILIE RECHERCHEURS

‘Is het goed dat we langskomen in Utrecht?’ klinkt een vriendelijke stem aan de telefoon. Kort daarop maken we kennis met de twee familierechercheurs: Ilona en Gerard.

In het begin is het onwennig dat zij er zijn. Wat is hun rol, wat komen ze doen, waarom stellen ze zoveel vragen, wat is nu precies de bedoeling? Ilona is een jonge vlotte dame, recht door zee, slim en ziet veel.

Gerard een oudere rustige man, een lieve teddybeer die vaart op zijn jarenlange ervaring. Ze geven aan dat ze dag en nacht bereikbaar zijn om ons te ondersteunen, in welke vorm dan ook. Er zijn zoveel vragen, maar geen antwoorden. Hoe weten we wat er aan de hand is en wat dit precies betekent?

Gerard en Ilona gaan mee naar bij de formele bijeenkomsten, naar Eindhoven en zijn er wanneer belangrijke informatie is om te delen.

VERDER LEZEN

Wil je mijn persoonlijke verhaal als nabestaande van de MH17 verder lezen? Je kunt hier het boek bestellen.

Ik deel mijn ziel in letters en hoop dat jij naar een wereld kunt kijken die voor ogen onzichtbaar is, want alleen met je hart kun je echt zien…

Liefs Lique

Over de schrijver
In het dagelijks leven is Lique een Well-being Coach & Mentor. Ze helpt je een gezonde levensstijl te leiden en je ware potentieel te ontgrendelen door in balans te komen, bewust je mindset te gebruiken en spiritueel te bloeien. Na haar opleiding Bedrijfskunde (MScBA) is zij verder gaan studeren. In haar onderzoek als PhD-candidate heeft zij geluisterd naar de verhalen van de Indische Nederlanders die na WOII zijn gerepatrieerd naar Nederland. Ook is zij auteur van 'MH17: Rouwen, Hoe Dan?!', coauteur van 'Lefwijf' en ervaringsdeskundige op het gebied van c-ptss, depressie, rouw & verlies.
Reactie plaatsen

Gebruik van cookies