arrow_drop_up arrow_drop_down
MH17: ROUWEN, HOE DAN?! - MOEDERSKANT
15 november 2020 

MH17: ROUWEN, HOE DAN?! - MOEDERSKANT

Fragment uit mijn boek MH17: Rouwen, Hoe dan?!

DEEL 2 DE GEZICHTEN

HOOFDSTUK 4 FAMILIECONTEXT

FAMILIE AAN MOEDERSKANT

De echte ‘daders’ in dit verhaal zijn van mijn moeders kant. Mijn opa (feitelijk mijn stiefopa, maar hij was er al toen ik geboren werd)  en mijn oma  waren populaire, mooie mensen om te zien. Gul en vrijgevig en ze hadden dan ook altijd veel mensen in hun omgeving. Ze waren rijk, hadden mooie spullen en zagen er altijd picobello uit. Er werd altijd vol lof over hen gesproken want ze waren ook vriendelijk en makkelijk in de omgang. Men wilde graag bij hen horen. Zoals het in de Indische cultuur gewoon was: iedereen blijft eten/drinken, er is muziek, er is  gezelligheid. Maar die gezelligheid, die glamour was alleen de buitenkant.

Daarachter gingen verschrikkelijke en duistere geheimen schuil. Van mijn 4e tot mijn 12e ben ik seksueel misbruikt door mijn opa en ook andere mannelijke familieleden. Mijn oma wist ervan. Ze verhinderde niet, ze beschermde me niet, feitelijk faciliteerde ze het misbruik van mijn opa, haar man, zelfs. Ze stond erbij en keek ernaar en dat dan vaak letterlijk. En weet je, ik hield zoveel van mijn lieve mooie oma. Zij was altijd zo lief voor mij. Ik begreep er werkelijk niets van.

Waar waren mijn moeder en vader? Waarom hebben zij nooit ingegrepen? Waarom hebben zij dit alles laten gebeuren? Ook mijn zusjes Tess en Sanne waren hier het slachtoffer van. Waarom werden wij daar steeds naar toegestuurd? Waarom was er niemand die het voor ons opnam? In mijn perceptie doen mensen dus hele rare dingen met je wanneer ze zeggen van je te houden. Dit was jarenlang mijn overtuiging. Ik kan niet anders dan mensen te wantrouwen, mensen die lief voor me willen zijn. Ik kan niet anders dan mensen te wantrouwen die moeite voor me willen doen. Ik wantrouw mensen altijd. Ik weet niet beter. Intussen gaan mijn herinneringen weer parten spelen. Het dringt zich aan mij op. Ik zie mezelf de trappen oplopen, op naar de 4e verdieping, 4 hoog op nr. 113.

Uit school moest ik van mijn moeder een aantal keer per week naar mijn oma en opa omdat ze ziek was of omdat ze geen eten voor ons had. Op afstand zag ik het al, de gordijnen waren weer dicht, dan wist ik meteen hoe laat het was en ging gedwee mee. Mijn opa deed zijn ding. Met zijn grote vieze dikke lijf, met zijn vieze praatjes.

Met zijn vieze vingers en zijn vieze lichaamsding. Ik bevroor en het is net alsof ik er niet was, ik was een levenloze pop. Hij kon doen wat hij wilde en deed dat ook, keer op keer. En ik kon niet anders dan het maar laten gebeuren. Soms kwam ik in dat huis nichtjes en neefjes tegen, soms buurtkinderen en soms vreemden. Ze hadden altijd een bepaalde blik in hun ogen. Ze zeiden niets, maar ik wist al meteen hoe laat het was.

Op een nacht sliep ik weer in huis 113… Soms moest ik ook tussen hen in slapen; mijn oma deed dan net alsof ze sliep en mijn opa ging zijn gang. Iedere keer vroeg ik: waar is mama, waar is papa? Waarom zijn ze er niet, waarom laten ze mij hier?

Toen ik een jaar of elf was begon ik het heel voorzichtig te vertellen. Eerst aan vreemden, daarna aan bekenden en later ook aan familieleden. Maar het resultaat was dat niemand het serieus nam, dus ik hield op met praten.

Ik had dus gelijk, niemand is te vertrouwen. Ze zijn allemaal hetzelfde. Dus waarom zou ik het nog vertellen? Daarbij kwam ook dat ik altijd doodsbang was om te praten omdat mijn opa mijn moeder en mijn twee zusjes zou vermoorden als ik zou praten. Daarmee dreigde hij elke keer. Dus je begrijpt… ik praatte niet…

Koken en eten zijn een belangrijk onderdeel van mijn leven. Op de Pasar Malam waren mijn opa en oma een van de oudste en bekendste standhouders met hun Bami Kwa. Van jongs af aan was ik gewend om te helpen met koken en verkopen. Iedereen hielp altijd mee. Dat was normaal en dat deed je gewoon. Dus ik heb kilo’s sateh geregen, pangsit goreng gevouwen en sambal helpen maken. Op de Pasar Malam was altijd een groot gevoel van saamhorigheid; hier waren de indo’s onder elkaar. Toch ligt de Pasar Malam voor mij heel dicht bij het negatieve energieveld en levert de nodige triggers op. Nog altijd. Ik ben lang niet op de Pasar Malam geweest vanwege dit dubbele gevoel. Ik ben er aan de ene kant heel graag vanwege mijn Indische roots en tegelijk heb ik er hele nare herinneringen.

Die dualiteit is 24/7 bij mij, met name de altijd aanwezige schaduwkant die in bijna alles terugkomt. Ik heb begrepen dat mijn vader nu ook op de Pasar Malam staat, je zult begrijpen dat ook dat mij er weer van weerhoudt om te gaan. Nog altijd dus.

Wat was ik opgewonden toen ik mijn vader op mijn 11e jaar weer zag.  Zou hij terugkomen? Natuurlijk was ik heel erg blij. Ik heb mijn vader altijd op een voetstuk geplaatst. Ik raakte nooit uitgepraat over hem en alles was goed. Hij kon in mijn ogen niets maar dan ook niets verkeerd doen. Soms tot ergernis van mijn moeder, maar zij heeft nooit één kwaad woord over hem gezegd. Daar ben ik tot aan de dag van vandaag nog dankbaar voor. Het enige dat zij zei: “Lique-je, je komt er wel achter als je ouder bent.” Het verwarrende voor mij was dat mijn vader vanaf dat moment ook bijna ieder jaar weer op de Pasar Malam kwam. Hij kwam gedag zeggen en kletsen met mijn oma en opa, zijn ex-schoonouders. Kletsen alsof het oude boezemvrienden waren.

VERDER LEZEN

Wil je mijn persoonlijke verhaal als nabestaande van de MH17 verder lezen? Je kunt hier het boek bestellen.

Ik deel mijn ziel in letters en hoop dat jij naar een wereld kunt kijken die voor ogen onzichtbaar is, want alleen met je hart kun je echt zien…

Liefs Lique

Over de schrijver
In het dagelijks leven is Lique een Well-being Coach & Mentor. Ze helpt je een gezonde levensstijl te leiden en je ware potentieel te ontgrendelen door in balans te komen, bewust je mindset te gebruiken en spiritueel te bloeien. Na haar opleiding Bedrijfskunde (MScBA) is zij verder gaan studeren. In haar onderzoek als PhD-candidate heeft zij geluisterd naar de verhalen van de Indische Nederlanders die na WOII zijn gerepatrieerd naar Nederland. Ook is zij auteur van 'MH17: Rouwen, Hoe Dan?!', coauteur van 'Lefwijf' en ervaringsdeskundige op het gebied van c-ptss, depressie, rouw & verlies.
Reactie plaatsen

Gebruik van cookies