arrow_drop_up arrow_drop_down
MH17: ROUWEN, HOE DAN?! - VADERSKANT
22 november 2020 

MH17: ROUWEN, HOE DAN?! - VADERSKANT

Fragment uit mijn boek MH17: Rouwen, Hoe dan?!

DEEL 2 DE GEZICHTEN

HOOFDSTUK 4 FAMILIECONTEXT

FAMILIE AAN VADERSKANT

In mijn kinderjaren zag ik mijn oma en opa van vaderskant sporadisch. Als ik ze zag waren zij altijd wel lief voor mij. Mijn oma en opa waren gescheiden en hadden allebei een nieuwe levenspartner. Ondanks het feit dat ze gescheiden waren zag ik ze toch ook regelmatig samen op verjaardagen. Op latere leeftijd had ik een zeer goede band met zowel mijn oma als met mijn opa. Mijn oma en opa zijn weliswaar gescheiden maar ik heb hen er ook nooit op kunnen betrappen dat ze lelijke dingen over elkaar zeiden.

Mijn oma was een zeer intelligente vrouw, een chique dame en naar mijn mening zag zij de dingen altijd goed en in de juiste perspectief. Maar, ook zij was beschadigd door de oorlog. Gelukkig is ze haar kracht en haar wijsheid nooit verloren. Ze had een heel uitgesproken mening en soms ook een heel uitgesproken oordeel. Als je bij mijn oma in diskrediet was geraakt kwam er een rood kruisje achter je naam op de verjaardagskalender. Dan was je afgeschreven. Voorgoed. Tegen mijn oma ingaan had geen zin.

Ze deed soms gewoon alsof ze het niet begreep, maar ze begreep het donders goed. Ik kon heel goed met haar overweg, ik was echt gek op haar en zij op mij. Ze was ook een beetje gek, we hadden de grootste lol samen. Ze vertelde mij veel over Nederlands-Indië, hoewel het haar zeer deed omdat haar beide ouders zijn vermoord. Van rijke komaf, maar alles kwijtgeraakt en het Jappenkamp overleefd, samen met haar jongere zus.

Mijn opa is een boerenzoon uit een Indisch gezin aan de noordkust van Midden Java. Zijn zwerftocht is begonnen als dienstplichtig soldaat in Nederlands-Indië. Hij heeft gewerkt aan de spoorweg des doods in Thailand/Birma. Ook hij heeft de moordpartijen (Bersiap) op Java meegemaakt onafhankelijkheidsstrijd van de Indonesiërs) en daarbij vele familieleden en vrienden verloren.

Op 15 december 1945 stapten mijn oma en opa in het huwelijksbootje. Op 23 december 1950 vertrokken mijn oma en opa naar de haven Tandjoeng Priok van Batavia. Met de Ms Johan van Riemsdijk, (boot KPM), vertrekken zij met drie kinderen naar Nederlands Nieuw-Guinea, waaronder mijn vader.

Nadat mijn opa 12 jaar heeft gewerkt, o.a. als Inspecteur van Politie, gaat hij met groot verlof naar Nederland. Helaas kon hij niet meer terug naar Nederlands Nieuw-Guinea, zijn terugweg was afgesneden. Hij begint dan een moeilijke start in zijn onbekende vaderland, Nederland. De prijs die hij hiervoor moet betalen is torenhoog, omdat dit het gezin verscheurt. De 10 kinderen komen versnipperd naar Nederland. Een aantal kinderen moeten naar familie en een aantal moeten naar kindertehuizen.

Op 13 juni 1963 scheiden mijn grootouders formeel. Acht van de 10 kinderen worden toegewezen aan mijn opa. Tante Amber en Tante Anneke blijven bij mijn oma. Mijn opa vond dat zij te klein waren en moederliefde nodig hadden. Mijn opa had een nieuwe liefde gevonden, tante Toos en met haar bouwde hij een nieuw leven op. Het feit dat hij zijn kinderen in tehuizen plaatste is voor mij onverteerbaar. Er was geen ruimte voor zijn kinderen in zijn nieuwe leven.

Hij moet in zijn hart wel hebben geweten dat hij slechte keuzes heeft gemaakt.

Mijn oma, geboren in Nederlands-Indië had ook een nieuwe liefde. Als klein meisje vond ik haar nieuwe man, oom Jim, écht een lieverd. Zij hebben samen een dochter gekregen, mijn tante Eva. De jongste van de 11 kinderen. Altijd heb ik een speciale band met mijn oma gehad, maar de laatste jaren waren echt bijzonder. Met haar kon ik over van alles kletsen. Zij zag de dingen haarscherp en loepzuiver.

Een aantal familieleden dachten hier natuurlijk anders over. Mijn oma heeft natuurlijk de oorlog meegemaakt en bepaalde keuzes in haar leven zouden niet mijn keuzes zijn geweest. Een echte moederrol heeft zij nooit op kunnen pakken. Ze was gewend dat bedienden voor de kinderen zorgden. Ze was van rijke komaf maar van de ene op de andere dag alles kwijt geraakt. Voor mij was ze een superlieve oma. Ik heb diep respect en maak een diepe buiging voor haar. In haar laatste levensfase was ik bijna iedere dag bij haar in het verzorgingstehuis. Mijn oma is gestorven in mijn armen.

VERDER LEZEN

Wil je mijn persoonlijke verhaal als nabestaande van de MH17 verder lezen? Je kunt hier het boek bestellen.

Ik deel mijn ziel in letters en hoop dat jij naar een wereld kunt kijken die voor ogen onzichtbaar is, want alleen met je hart kun je echt zien…

Liefs Lique

Over de schrijver
In het dagelijks leven is Lique een Well-being Coach & Mentor. Ze helpt je een gezonde levensstijl te leiden en je ware potentieel te ontgrendelen door in balans te komen, bewust je mindset te gebruiken en spiritueel te bloeien. Na haar opleiding Bedrijfskunde (MScBA) is zij verder gaan studeren. In haar onderzoek als PhD-candidate heeft zij geluisterd naar de verhalen van de Indische Nederlanders die na WOII zijn gerepatrieerd naar Nederland. Ook is zij auteur van 'MH17: Rouwen, Hoe Dan?!', coauteur van 'Lefwijf' en ervaringsdeskundige op het gebied van c-ptss, depressie, rouw & verlies.
Reactie plaatsen

Gebruik van cookies