arrow_drop_up arrow_drop_down
MH17: ROUWEN, HOE DAN?! - VERVOLG EINDHOVEN
25 oktober 2020 

MH17: ROUWEN, HOE DAN?! - VERVOLG EINDHOVEN

Fragment uit mijn boek MH17: Rouwen, Hoe dan?!

DEEL 1  VOORWOORD

HOOFDSTUK 2 EINDHOVEN

VERVOLG – WANNEER KOMEN ZE THUIS? 10 X EINDHOVEN

15.47u zie ik het eerste toestel met slachtoffers; de Hercules C-130 gaat landen. Het lijkt wel of ik ergens anders ben, in een andere dimensie, alsof ik in de twighlight-zone zit.

15.50u komt ook het tweede toestel aan. Veertig slachtoffers zijn nu op Nederlands grondgebied. Zouden Ben & Dewi erbij zijn?

15.59u Koning Willem-Alexander en koningin Máxima zijn aangekomen in Eindhoven en ook premier Mark Rutte is gearriveerd. Ik zie hen links van ons zitten, maar het dringt niet tot mij door, het interesseert mij ook niet.

16.05u wordt The Last Post gespeeld, gevolgd door een minuut stilte. Op de achtergrond hoor ik een windgong en de zon schijnt op mijn gezicht. Plots voel ik een innerlijke krak en mijn hart breekt. Mijn keel schreeuwt het uit, ik kan niet meer stoppen. ‘Ssssst, ssssst’ sissen omstanders maar ik kan niet stoppen met huilen. Achteraf begreep ik dat mijn geschreeuw tijdens de live uitzending op tv te horen was.

Ik heb mij laten vertellen dat het door merg en been ging en een gewond dier er niets bij was.

16.10u tientallen dragers wachten de kisten op bij de vliegtuigen op het platform. Zij dragen de veertig kisten richting de lijkwagens. Zouden Ben & Dewi erbij zijn?

Het liefst ren ik naar hen toe, ik wil persé weten of ze erbij zijn. Maar mijn lichaam is bevroren, verstijfd, ik kan geen kant op.

16.15u worden de kisten uit de Hercules C-130 gedragen. Ik tel zestien lijkkisten. Het staat op mijn netvlies gebrand. Ik vraag mij af hoe het voor de dragers is. Hoe  zouden zij dit ervaren? Er is sprake van een soort collectief verdriet en ik merk op dat dit verdriet niet van mij is. Ik ben nogal gesteld op mijn privacy, deel niet makkelijk mijn diepste gevoelens. Dit onwerkelijke collectieve verdriet maakt een diep gevoel van eenzaamheid in mij los. Ik voel me zo verloren. Waarom kijkt iedereen je aan alsof je een alien bent. Waarom zegt niemand iets? Waarom schreeuwt niemand het uit? Ik zie dat de aanwezigen ons gadeslaan.

Ik voel aan alles dat zij met ons te doen hebben, maar ik begrijp niet zo goed waarmee dan?

Ben & Dewi zijn er nog niet. Ik heb nog niets gezien of gehoord, dus misschien leven ze nog wel. Ze kunnen zoveel zeggen. Wie weet komen ze ineens tevoorschijn. Je weet het niet. Ik weet het niet. Ik voel mij leeg en volkomen ontworteld.

16.22u de kisten worden stuk voor stuk naar de tientallen op het platform klaarstaande lijkwagens gedragen en daar heel voorzichtig in neergezet, telkens door acht militairen. Wat zijn de namen van deze militairen, hoe vinden zij dit om te doen?

16.46u de eerste twintig lichamen worden in een stoet weggereden. De stoet rijdt eerst langs het afgezette gebied met nabestaanden. Een voor één rijden de auto’s langs, bij iedere auto denk ik, zouden Ben & Dewi hierin liggen? Zouden ze echt in het vliegtuig hebben gezeten?

Misschien hadden ze de vlucht gemist of op het laatst toch besloten om niet te gaan?

16:50u een tweede lichting rouwauto’s rijdt het platform op, waarna het dragen van de slachtoffers naar de wagens wordt vervolgd.

17.14u ook een tweede stoet is van het platform gereden. De motoren rijden voorop, direct gevolgd door de rouwauto’s. De laatste kisten worden nu uit het vliegtuig gedragen. Er staan nog vier wagens op het platform. Mijn lichaam trilt en ik ben moe. Moe van alle indrukken, moe van alle emoties. Ik kan er met mijn verstand niet bij. Het is onwerkelijk en tegelijkertijd zo ijskoud realistisch.

17.31u de laatste vier rouwauto’s rijden van het platform. Zij voegen zich bij de andere wagens, waarna de colonne van veertig wagens richting Hilversum rijdt. Daar zullen de lichamen worden geïdentificeerd. Zouden Ben en Dewi erbij zitten? Waarom duurt het allemaal zo tergend lang?

17.39u verlaten de militairen in kleine groepjes het platform. We geven hen een luid applaus vanachter de zwarte schermen, waar wij  ons hebben verzameld.

17.43u ook de hoogwaardigheidsbekleders, onder wie Koning Willem-Alexander en Koningin Máxima, verlaten het platform. De ceremonie is op haar eind en we blijven nog even na kletsen. De emoties lopen hoog op en van gekkigheid weten we ons soms niet te gedragen.

Soms wordt er hard gelachen, soms wordt er hard gehuild, soms is er boosheid en soms is er intense stilte.

Met rode ogen en veel stress in mijn lijf gaan we op weg naar huis. Terug naar de rouwomgeving.

VERDER LEZEN

Wil je mijn persoonlijke verhaal als nabestaande van de MH17 verder lezen? Je kunt hier het boek bestellen.

Ik deel mijn ziel in letters en hoop dat jij naar een wereld kunt kijken die voor ogen onzichtbaar is, want alleen met je hart kun je echt zien…

Liefs Lique

Over de schrijver
In het dagelijks leven is Lique een Well-being Coach & Mentor. Ze helpt je een gezonde levensstijl te leiden en je ware potentieel te ontgrendelen door in balans te komen, bewust je mindset te gebruiken en spiritueel te bloeien. Na haar opleiding Bedrijfskunde (MScBA) is zij verder gaan studeren. In haar onderzoek als PhD-candidate heeft zij geluisterd naar de verhalen van de Indische Nederlanders die na WOII zijn gerepatrieerd naar Nederland. Ook is zij auteur van 'MH17: Rouwen, Hoe Dan?!', coauteur van 'Lefwijf' en ervaringsdeskundige op het gebied van c-ptss, depressie, rouw & verlies.
Reactie plaatsen

Gebruik van cookies